یکی از چیزهای جالب این درگیری های اخیر اثبات دوباره این نکته بود که گاهی فقط یک سلاح که خوب ساخته شده میتونه نتیجه یک جنگ رو عوض کنه. اسراییل یک کشور کوچکه که بجز اورشلیم هیچ شهری با جمعیت بالای یک میلیون نداره. جمعیت کل کشورش کمی بیش از نصف جمعیت استان تهرانه و با این حال فعلا یه کفگیر برداشته و داره کل خاورمیانه رو هم میزنه.
یوعاف گالانت توی اولین مصاحبه انگلیسی که کرده (و پیشنهاد می کنم حتما ببینید. واقعا برام قابل درک نیست چطور بهش اجازه دادند انقدر جزئیات بگه) میگه قبل از حمله به ایران با لوید آستن وزیر دفاع وقت امریکا تماس داشتم و ازم پرسید از طرف ما چه چیزهایی نیاز دارید؟ یکی از چیزهایی که بهش گفتم این بود: اگر هواپیماهای ما رو زدن و خلبان های ما مجبور شدند ایجکت کنند ما نیاز داریم شما از نیروهاتون توی منطقه استفاده کنید که در اسرع وقت بتونیم خلبان ها رو نجات بدیم.
این یعنی چی؟ یعنی احتمالا هواپیماهای اسرائیلی یا وارد حریم هوایی ایران شدند, یا انقدر به حریم هوایی ایران نزدیک شدند که در تیررس پدافند هوایی ایران بودند. و با این حال هیچ کس متوجه ورودشون نشده انقدری که اسرائیل میتونه ورودشون رو گردن نگیره. همین هواپیماها علاوه بر حمله هوایی به ایران غزه رو شخم زدند و جنوب لبنان رو شخم زدند و بندر الحدیده یمن رو ترکوندند بدون این که حتی یک دونه تلفات بدند.
اونوقت پریسا نصرآبادی یجا گفته بود: «ما با همین سامانه 25 خرداد میتونیم اف 35 رو بزنیم.»
واقعیت اینه که برای گفتن همچین مزخرفی شما باید بدونی اف 35 چطور ساخته شده و سامانه 15 خرداد چطور ساخته شده. و حتی گالانت که فقط یکی از این دو تا رو میدونست مطمئن نبود که همه هواپیماها سالم برمیگردند. اما خب تحلیلگر های ما برای زر زدن نیازی به وجود عقل در کله شون ندارند. (و از این دست جملات بسیار گفته.)
یادمه یبار توی دانشکده یه سمینار بود و سخنران یکی از خلبان های بازنشسته نیروی هوایی امریکا بود که یک پیرمرد قدبلند و بسیار سرحال بود و میخواست درباره طراحی و ویژگی های اف 35 صحبت کنه. حرفاشو با این جمله شروع کرد:
- Everything I share with you today is publicly available data. I am not going to give you any classified information because I don't want you to share a jail cell with Donald Trump tonight.
و بدین سان ما فهمیدیم از ترامپ هم خوشش نمیاد. یادمه هر بخش از اسلایدهاش که تموم میشد نمیتونستم جلوی فکم رو بگیرم که ناخودآگاه از تعجب چهارطاق باز نشه. مخصوصا جایی که گفت هلمت اف 35 در واقع فقط کلاهخود و عینک نیست بلکه یک صفحه ARه که به شما دید 360 در 360 میده. ینی شما اگه مثلا یه هدفی زیر خشتکت باشه میتونی پایینو نگاه کنی و ببینیش.
و شاید فکر کنید که سوال اینه که: ما دریای بی کرانی از آدم های از جان گذشته داریم که حاضرن شهید بشن تا به هدفشون برسن و مساله مون فقط اینه که چه میزان از پیشرفت تکنولوژیک یک کشور کوچک با جمعیت کم میتونه چه میزان از این دریای بی کران رو مهار کنه؟
اما سوال این نیست. دستکم در جنگ اخیر بین اسرائیل و بقیه این نیست. سوال اینه که شما جنگ رو شروع می کنید و میگید من حاضرم برای هدفم به راحتی از جونم بگذرم در حالی که طرف مقابل یک سوسوله که تمام عمرش پارتی رفته و عرق خورده و اگه یه خش به دستش بیافته سریع چمدونشو میبنده و از اسرائیل مهاجرت معکوس می کنه به اروپا یا هر قبرستونی که ازش اومده. اما وقتی دست به یقه میشید میفهمید اولا شما اونقدری که اولش فکر می کردید راحت حاضر نیستید سرتونو به باد بدید. ثانیا طرف هم اونقدری که فکر می کردید سوسول نیست و حاضره خش های زیادی رو تحمل کنه که دهن شما رو سرویس کنه. و بدین سان سر جاتون میشینید تا بار بعدی که دوباره همین توهمات باعث بشن درسی که این بار گرفتید رو فراموش کنید.