باورم نمیشه ۸ سال توی امریکا بودم و امروز برای اولین بار بود که اقیانوس آرام رو از نزدیک می دیدم.
کنار دریا راه رفتم. توی یه رستوران لب آب نشستم و شام ساندویچ ماهی صید روز خوردم در حالی که کنارم توریست های آلمانی بچه هاشون رو آروم می کردند و مرغ های دریایی کنار ماهیگیرهای سرخوش توی اسکله قشرق راه انداخته بودن. سعی کردم اون لحظه رو برای خودم نگه دارم. همه جزئیاتشو. کله فکی که برای چند دیقه از آب بیرون اومد. مسیج های پر از حسرت لام وقتی براش عکس فرستادم که "کاش منم اونجا باهات بودم..." پسر و دختری که از کلیسا اومده بودن و پشت سرم درباره خوابگاه دانشگاه حرف میزدن. سرخوش و بیخیال. دور از دردهای جهنم سوزانی به اسم خاورمیانه با تمام پیامبران مرگش. سعی کردم زیر آسمون زعفرانی غروب لابلای غرش هواپیماهایی که گاه و بیگاه از بالای سرم میگذشتند تصورش کنم. در حالی یکی از اون لباس های خنک و راحتش رو پوشیده بود و موهای طلاییش رو پشت سرش بسته بود. چشمهامو باز کردم... و اون همونجا کنارم بود.
زندگی به ما چیزی بدهکار نیست محبوب... ولی من خوشحال و بینهایت شکرگزارم که این لحظه ها رو باهات زندگی کردم. چه وقتایی که کنارم بودی و چه وقتهایی که نبودی.
پی نوشت: دو روز پیش سالگرد اولین روزی بود که قدم به خاک این کشور گذاشتم. امسال اولین سالی بود که متوجه اومدن و رفتن اون روز شدم. چه خاطره هایی اسماعیل. چه اشک ها و لبخندهایی چه خوشی ها و تلخی هایی که از سر نگذروندم...
پی نوشت۲:
The part of me that's you will never die...