فواد ایزدی چند روز پیش با علیز یه مصاحبه خیلی طولانی کرد و یه تیکه از مصاحبه بسیار وایرال شد. اون تیکه که علیز از فواد ایزدی میپرسه نظرتون درباره قانون حجاب چیه؟
ایزدی یک جواب سکولار میده: این جوان هایی که میرن برای این کشور سینه جلوی گلوله سپر می کنند اینا بهر حال دلشون به این خوشه که ایران جمهوری اسلامیه و قوانین اسلام اجرا میشن. اگه ما اینها رو از دست بدیم دیگه کسی از این کشور دفاع نمی کنه.
این جمله ش منو برد به یه مصاحبه که امیرحسین ثابتی با حاج سعید قاسمی انجام داده بود. حاج سعید در این مصاحبه خیلی طولانی لحظه ای رو به یاد میاورد که توی ایران داخل یک آسانسور با یکی از کارمندان سازمان ملل رو در رو شده بود. به توصیف خودش یارو یک پسر امریکایی بود و دو متر و ده قدش بود. حاج سعید به یاد میاورد که در آینه آسانسور (نمیدونیم در واقعیت یا در عالم خیال) حاج همت رو در حال سخنرانی دیده بود که داره میگه: «بچه ها بجنگید. اگه نجنگید میان عنانتون رو به دست می گیرن.»
حاج سعید با همون حالت روانپریش مخصوص خودش تعریف می کنه که کارمندان سازمان ملل در اون روزها میرفتند چهارراه پارک وی دختر ایرونی رو بلند می کردند میبردند هتل. مشروب می خوردند و شیشه ش رو مینداختند توی کانال (کدوم کانال؟). در حالی که ابراهیم هادی هنوز جنازه ش توی کاناله.
و این یه نمونه از اون کسانیه که حاضرن برای گلوله سینه سپر کنند. حاج سعید به این دلیل که جنگ رفته و جنگیده خودش رو مالک واژن تمام دختران و زنان ایران میدونه و اگه اونا بخوان با کارمند امریکایی سازمان ملل بخوابند حق ندارند بهش بگن خب به تو چه مردک!؟
به خاطر همین هم باید به یاد داشت که امثال علیز گوساله هرچقدرم بخوان به دروغ بگن حججی رفت که از امنیت ما دفاع کنه ما بازم باید فقط حرف های زنش رو باور کنیم: "حججی سر داد که روسری نرود." که حججی هایی بودند که رفتند در سوریه جنگیدند و حججی هایی که ایران موندند همون هایی بودند که به چشم دختر ها و پسر های ایرانی ساچمه شلیک کردند و امثال نیکا و حدیث نجفی رو کشتند به خاطر اینکه روسری نرود.
این سوال مهمیه که ما باید در سالهای آینده بهش جواب بدیم. آیا کسی پیدا میشه که از این کشور دفاع کنه که روان پریش نباشه؟ شبیه این سوال رو مردم آلمان یه زمانی باید از خودشون می پرسیدند: بالاخره کسی که امروز باید از آلمان دفاع کنه همین جوانان خداجوی هیتلری اند. اینا دلشون به همین خوشه که کشور کشور سفید پوسته... به این خوشه که یهودی ها رو میریزن توی اتاق گاز. اگه ما یهودی ها رو نکشیم این بچه ها به چی دلشون خوش باشه برن برای این میهن بجنگند؟
یا جوانان خداجوی امپراطوری ژاپن اگه دلشون به این خوش نبود که هرجا رو تصرف کنند می تونند مثل نانکیانگ به همه زنهاش تجاوز کنند و هرکی رو خواستند بکشند و بقیه رو به بردگی بگیرند پس کی برای سرزمین آفتاب جانفشانی می کنه؟
و باقی دنیا یک بحث بسیار طولانی با مردم آلمان و مردم ژاپن داشتند با میلیون ها کشته و دوتا بمب اتمی که بالاخره قانعشون کنند که این رویکرد اشتباهه. این که اگه تنها کسانی که حاضرند از کشور شما دفاع کنند یه مشت روانی آدمکشند پس شاید شما نباید یک کشور باشید.
ما هم به زودی با همین سوال روبرو میشیم.