کراش داشتن روی یک نفر چیز بدی نیست. ینی در واقع نمی تونه بد باشه چون در اغلب مواقع دست خودمون نیست. آدم نمی تونه خودشو از کاری که تحت اختیارش نیست منع کنه. کراش یعنی این که از یک نفر خوشم بیاد. فکر کنم که این آدم تایپ من هست. شبیه منه. حرف مشترک داریم. در کنارش بهم خوش میگذره و اگر تحت شرایط دیگه و زمان دیگه و موقعیت دیگه ای باهاش آشنا شده بودم شاید به رابطه عاطفی باهاش فکر می کردم.
اما کسی که یکم به بلوغ عقلی رسیده باشه می دونه که دنیا هیچکس رو براش نریده. هیچ کس نیست که مچ صد درصد خودش باشه بنابراین هیچکس نیست که باهاش نبودن فقدان جبران ناپذیری توی زندگی آدم باشه.
آدم احمق کسیه که روی کراش داشتنش و افکار مربوط بهش دست به عمل بزنه در حالی که طرف در موقعیت رابطه عاطفی نیست. مثلا متاهله یا توی رابطه ست یا خیلی دوره و موقعیت این که نزدیک تر هم بیاد نداره یا به هر دلیلی توی موقعیتی که بخواد رابطه عاطفی برقرار کنه نیست. کسی که زندگی خودش یا یه نفر دیگه یا هردو رو بابت کراش داشتنش روی یک نفر نابود می کنه آدم بالغی نیست و وقتی نگاه می کنی این آدم ها اغلب مواقع ارتباطشونو با واقعیت از دست دادن.
فلذا نگران من نباشید. من توی اینجور مسائل قبلا مشقامو نوشتم. الان (دستکم در این مسائل) آدم نرمالی ام.