آیا زندگی سهم مایی که زندگی کردن رو بلد نیستیم هست؟ خب... جواب این سوال رو شاید بشه توی شبگردی های بی هدف آخر هفته ها پیدا کرد.
میتونم بگم بهم یاد ندادن ولی مگه یاد دادنیه؟ سکوت نیمه شب خیابون های شمال شهر مثل وزنه ای روی شونه هام سنگینی میکنه و شدیدتر گاز میدم. ولی انگار غریو باد از توی شیشه نیمه باز پنجره هم ضخامت سکوتی که روی دوشمه رو کمتر نمیکنه...
با خودم قانون گذاشتم توی ماشین سیگار نکشم ولی قانون اگه برای شکستن نیست برای چیه؟
هنوز اون پسر خجالتی نیمچه مذهبی که ۹ سال پیش از هواپیما پیاده شد رو یادم میاد. ولی نه شایدم دیگه یادم نمیاد.
یادمه وقتی از فرودگاه اومدم عنکبوت اونجا منتظرم بود. همدیگه رو در آغوش گرفتیم و اون با هر هشتا دست و پاش بغلم کرد و با سه جفت چشمش بهم زل زد. توی فرودگاه همون وسط بوسیدمش. هنوز از فکرش چندشم میشه...
اما سکوت رو با چه چیزی میشکنم؟ با موسیقی ای که احتمالا حالمو بدتر میکنه. اعتیاد به غم دست از سر من برنمیداره. میتونم تقصیر اسلام و ایران و خانواده و خاورمیانه بندازم. اما بعد از عمری گول خوردن توسط فلاسفه میتونم بگم دغدغه های فلسفی من اصیل نیستند. ناشی از شرایطی اند که توشم. و شرایط بهتر آدم ها رو امیدوارتر و به زندگی خوشبین تر میکنه.
ولی در عین حال نمیتونم به این چیزها فکر کنم و لگدی به محیط و شرایطی که توش بزرگ شدم نزنم.
حسین دم خونه ش ایستاده بود و با گوشیش ور میرفت و من زیر لب چرت و پرت های عربی میگفتم. ترانه... آهنگ... و یک جمله یادم اومد:
"بلی.. کانت فی ایدینا فدک من کل ما اضلته السماء. فشحت علیها نفوس قوم و سخت عنها نفوس قوم آخرین. و نعم الحکم لله."
مال نهج البلاغه ست. زمانی که علی داشت بالای منبر درباره باغی که فکر میکرد سهم زنشه شکایت میکرد. حیف از سلول های خاکستری بیچاره من که از کودکی با این چیزها پر شدن.
حسین هیج درکی از میزان نفرتی که موقع زمزمه کردن این جمله درونم بود نداره... بدون اینکه سرشو از تو گوشی در بیاره میگه تو باید آخوند میشدی. و من در حال خندیدن جلوی خودمو میگیرم که نزنم تو گوشش :)